Κυριακή, 08 Ιουνίου 2014 19:17

Φιλόζωοι, ηρεμήστε!

Η φιλοζωία στη χώρα μάλλον έχει ξεφύγει κατά πολύ. Διαρκώς διαβάζουμε τσακωμούς μεταξύ ανθρώπων που έχουν χάσει τον σκοπό τους και ασχολούνται με ανοησίες, ενώ παράλληλα οι υπόλοιποι χωρίζονται σε ομάδες υπέρ ή κατά του «εχθρού».

Αυτή η διάσπαση οφείλεται κυρίως στην έλλειψη χρηματικής βοήθειας, αφού παλαιότερα όταν έβγαινε μια ανάρτηση για κάποιο χειρουργείο ή διάσωση, αμέσως μαζεύονταν τα χρήματα. Τώρα μπορεί να περάσουν και μήνες χωρίς δωρεές, με αποτέλεσμα το αδέσποτο να ιδιωτικοποιείται αφού αναγκάζεται να το πληρώνει ένας ή το πολύ δύο άτομα, ενώ παράλληλα όσοι έχουν δει την αρχική ανάρτηση ή έχουν δώσει κάποιο μικρό ποσό, νιώθουν την ανάγκη να συμμετέχουν από απόσταση και από εκεί ξεκινούν τα περισσότερα μπερδέματα.

Μην αναρωτιέστε αν δεν καταλάβατε τίποτα, η ιστορία ξεκινάει από πολύ παλιά, από το 2001 και πίσω όπου υπήρχαν στη χώρα πολύ λίγα σωματεία τα οποία όμως είχαν αναλάβει μεγάλο όγκο περιστατικών χωρίς να υπάρχουν επιδοτήσεις, υπήρχαν ελάχιστες δωρεές, παράλληλα δεν υπήρχε και η παρουσία τους στο διαδίκτυο, με αποτέλεσμα η δυνατότητα συνεργασίας με νέους εθελοντές να είναι αδύνατη.

Σιγά σιγά όταν τα σωματεία μπούκωναν από τα πολλά περιστατικά, πολλά από αυτά προχωρούσαν σε ευθανασίες για να μειώσουν τον όγκο των ζώων, ενώ παράλληλα οι εθελοντές άρχισαν να τρέφουν μια αντιπάθεια προς αυτά και να λειτουργούν αυτόνομα. Η αυτονομία αυτή ναι μεν βοηθούσε την όλη κατάσταση γιατί όλα γίνονταν χωρίς διαδικασίες (διοικητικό συμβούλιο, έγκριση περιστατικού κτλ), παράλληλα όμως όλα βασίζονταν στην αξιοπιστία που είχε το ένα άτομο με το άλλο και όχι στην νομιμότητα, κάτι το οποίο στην πρώτη διαφωνία κατέρρεε.

Οι νέοι εθελοντές πρέπει να ενταχθούν σε σωματεία

Αυτός είναι ο πιο δύσκολος στόχος που μπορεί να βάλει κανείς για τη φιλοζωία στη χώρα μας: το να πείσει τους εθελοντές να ενταχθούν σε νόμιμες ομάδες.

Από τη μία οι νομιμοποιημένοι φιλόζωοι βλέπουν τους νέους εθελοντές πολλές φορές αρνητικά και γίνονται ιδιαιτέρως εριστικοί. Από την άλλη οι εθελοντές στην προσπάθεια τους να ασχοληθούν με το δύσκολο αυτό αντικείμενο, θέλουν να σώσουν “ό,τι κινείται”, ακόμα και ζώα που δεν έχουν ανάγκη από περίθαλψη ή σίτιση.

Η άρνηση τους να επικεντρωθούν στην δουλειά που τους αναθέτουν, είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα στη συνεργασία. Η δυσκολία για τους νέους εθελοντές είναι να κατανοήσουν ότι η διάσωση δεν τελειώνει μόλις φύγει ο σκύλος ή η γάτα από το δρόμο, αλλά συνεχίζεται με την περίθαλψη και τελειώνει με την υιοθεσία. Αυτό είναι το πιο σημαντικό κομμάτι για κάποιον νέο εθελοντή, ο οποίος συνήθως αρκείται στο να κάνει την περισυλλογή και μετά ο σκύλος/γάτα παραμένει στο κυνοκομείο ή την πανσιόν -πολλές φορές και για πάντα- αν δεν υπάρχει κάποιος να τον προωθεί, ενώ παράλληλα το σωματείο χρεώνεται τις τροφές, τη διαμονή και την περίθαλψη του.

Ποιους να αποφεύγετε

Παράλληλα ο εθελοντισμός έχει κατά κάποιο τρόπο παρεξηγηθεί, αφού ο κάθε ένας ονομάζει εθελοντισμό την οποιαδήποτε ενασχόληση του, ακόμα και αν δεν έρχεται ποτέ σε επαφή με το αντικείμενο. Υπάρχουν ορισμένα είδη «εθελοντών» που καλό θα ήταν να μπορέσουμε σιγά σιγά να ξεχωρίσουμε, μήπως καταφέρουμε να ενώσουμε όλους τους νέους ανθρώπους που θέλουν να βοηθήσουν και να αποβάλλουμε από τον χώρο όλους αυτούς που δημιουργούν τα προβλήματα.

  • Εθελοντές κριτές και πληκτρολόγιοι

Οι πληκτρολόγιοι εθελοντές είναι η αγαπημένη μου φυλή. Κάθονται στο πληκτρολόγιο όλη μέρα και κρίνουν τις προσπάθειες του κόσμου. Συνήθως αρκούνται στη σίτιση ορισμένων ζώων της γειτονιάς τους τα οποία πολλοί από αυτούς δεν στειρώνουν καν. Στόχος τους είναι η ένταξη τους σε ομάδες ή σωματεία και μέσα από τις ελάχιστες εμπειρίες που αποκτούν, δημιουργούν ίντριγκες τις οποίες δημοσιεύουν με στόχο την προσωπική τους προβολή.

Η γνωστοποίηση της ύπαρξης τους είναι μια ανάγκη που καλύπτεται από την αντίστοιχη ανάγκη της πλειοψηφίας των φιλόζωων «να δουν τι κρύβεται πίσω από την προσπάθεια του καθε σωματείου ή φιλόζωου». Τις περισσότερες φορές δεν κρύβεται τίποτα άλλο, παρά η παράνοια του πληκτρολόγιου εθελοντή να αναδείξει τον εαυτό του μέσα από το σκάνδαλο που δήθεν αποκαλύπτει. Θα συναντήσετε πολλούς πληκτρολόγιους εθελοντές, μην ενθαρρύνετε τον «εθελοντισμό» τους όσο και αν μπορεί να σας φαίνεται ενδιαφέρον το «σκάνδαλο» γιατί σίγουρα μελλοντικά θα βρεθείτε στην ίδια θέση με αυτούς που σήμερα κατηγορούν.

  • Τηλεφωνικοί εθελοντές

Δεν χρειάζεται να ειπωθούν πολλά γι’αυτούς, είναι οι κλασσικοί εθελοντές που βλέπουν ένα περιστατικό και απλά παίρνουν ένα – δύο τηλέφωνα μέχρι να πάει κάποιος να πάρει το ζώο, το οποίο μπορεί να χαροπαλεύει μπροστά τους. Αν δεν βρουν κανέναν να πάει, δεν θα σκάσουν κιολας, δεν ήταν στην μοίρα του να ζήσει, σιγά μην κάνουν προσπάθεια να το μεταφέρουν σε γιατρό.

  • Αποψούχοι και ανύπαρκτοι

Επίσης μια αγαπημένη φυλή ανθρώπων, είναι αυτοί που όταν δουν κάτι στο διαδίκτυο έχουν πάντα άποψη χωρίς όμως να έχουν ιδέα σχετικά με το θέμα πάνω στο οποίο συζητούν. Θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν και σαν TROLLS της φιλοζωίας,αφού σχολιάζουν οτιδήποτε με ειρωνεία και μπορεί να κάνουν ένα απλό θέμα τόσο σύνθετο που να μην βγαίνει άκρη.

Θα τους αναγνωρίσετε όταν θα τους διαβάσετε μέσα σε μία δημοσίευση, μπορεί να σχολιάζουν κάποιον που μπορεί να θελήσει να υιοθετήσει αδέσποτο σκύλο κάποιας φυλής, ή να μιλήσουν άσχημα σε κάποιον που σκέφτεται αν πρέπει να στειρώσει ή όχι τον σκύλο του, αντί να τον συμβουλέψουν. Γενικότερα όπου βλέπετε τσακωμούς που δεν είναι απλή διαφωνία για ένα θέμα, αλλά είναι χωρίς ουσία, εξαφανιστείτε γιατί όσο συμμετέχετε τους δίνετε τροφή.

  • Γλυκουλινάκιοι ανούσιοι

Αυτοί είναι το απόλυτο τίποτα. Χαρακτηρίζονται από τις γουτσουγουλινιές που λένε κάτω από τις φωτογραφίες των ζώων που αναζητούν σπίτι, πολλές φορές τάζουν ότι έχουν βρει υιοθεσία, ενώ παράλληλα δεν προωθούν ούτε μία αγγελία για να βοηθήσουν κάποιο ζώο να βρει σπίτι. Η φιλοζωία των γλυκουλινάκιων σταματάει μόλις η φωτογραφία περάσει από μπροστά τους και φύγει, μπορεί να μην γυρίσουν ποτέ να την ξαναδούν όμως από κάτω θα έχουν γράψει «τι γλυκούλι», «ψυχή μου» κ.α.

Να τους αποφεύγετε γιατί αυτοί εύκολα μπορεί να αλλάξουν και να γίνουν τηλεφωνικοί εθελοντές στην πραγματική ζωή.

  • Αφεντικά κερδοσκόποι

Αυτούς πρέπει να τους αποφεύγετε όπως ο διάολος το λιβάνι. Θα πέσετε πάρα πολύ εύκολα πάνω τους γιατί τα τηλέφωνα τους κυκλοφορούν παντού, όμως το ότι τα τηλέφωνα τους κυκλοφορούν παντού είναι ένδειξη του τι θα τραβήξετε στο μέλλον.

Ανήκουν σε κάποιο σωματείο, στο οποίο όμως λειτουργούν σαν διευθυντλες. Θα σας πουν ότι ο σκύλος που βρήκατε είναι «αποκλειστικά δική σας ευθύνη», ότι φυσικά και θα σας βοηθήσουν αναλαμβάνοντας το περιστατικό, όμως η ανάληψη του περιστατικού σημαίνει οτι εσείς θα πρέπει να το πληρώσετε, εσείς θα τρέξετε και ότι αυτοί προσφέρουν μόνο την τεχνογνωσία. Μπορεί να σας προτείνουν να βρείτε χορηγούς για το ζώο σας και να το μεταφέρετε σε συνεργάτες τους για φιλοξενία όμως αν δεν βρεθούν οι χορηγοί είστε πάντα εσείς υπεύθυνοι για το ζώο, αφού άλλωστε είναι «δικό σας». Στο τέλος  θα βρεθείτε και εξαντλημένοι αλλά και υπερχρεωμένοι.

Θα τους αναγνωρίσετε και από τα πανάκριβα προϊόντα στα φιλοζωικά μπαζάρ τους, τα οποία είναι είτε αγορασμένα προϊόντα και μεταπωλούνται, ή φτιαγμένα από φίλους και αγορασμένα από το σωματείο. Σε καμία περίπτωση όμως δεν είναι δωρεές. Η σχέση σας με αυτούς θα σας θυμίζει την σχέση σας με το αφεντικό σας.

Ιδιοκτησία αδέσποτων

Αυτή η ιδεούλα ότι τα αδέσποτα είναι «δικά μας» είναι μια πολύ τραβηγμένη ιστορία και μας έχει κουράσει. Όταν απευθύνεται κάποιος σε ένα φιλοζωικό σωματείο, αν αυτό αποδεχτεί το περιστατικό θα πρέπει με κάποιον τρόπο να βοηθήσει, είτε υποστηρίζοντας τον νέο εθελοντή που το βρήκε βοηθώντας τον να μάθει πως να χειρίζεται το περιστατικό, ή αναλαμβάνοντας τα ιατρικά έξοδα, τα έξοδα διαμονής κτλ. Αν το σωματείο δεν μπορεί να προσφέρει τίποτα από όλα αυτά, τότε δεν υπάρχει κανένας λόγος να αναλάβει το περιστατικό, εκτός αν θέλει να εμφανίσει έργο το οποίο δεν είναι δικό του.

Παράλληλα η άποψη αυτών των σωματείων (ευτυχώς είναι λίγα), υποστηρίζει πως: «βρήκες αδέσποτο? Είναι δικό σου».

Δεν υπάρχει ιδιοκτησία στα αδέσποτα, βρίσκονται στο δρόμο και προσπαθούμε όλοι να τα βοηθήσουμε, ο καθένας με τον τρόπο του.

Είναι πολύ σημαντικό ο εθελοντής που βρίσκει ένα ζώο να φροντίζει να το βοηθήσει μέχρι το τέλος (περισυλλογή-περίθαλψη-υιοθεσία) και είναι εντελώς διαφορετικό να θεωρείται δικός του σκύλος.

Δυστυχώς οι φιλόζωοι στη χώρα μας, έχουν μια αρχηγική τάση και σαν τους σκύλους προσπαθούν να κυριαρχήσουν πάνω σε άλλους ανθρώπους με τα ίδια ενδιαφέροντα, γι’αυτό και φαινόμαστε γραφικοί σαν σύνολο. Ο εθελοντής πρέπει να νιώθει μεν υπεύθυνος προς αυτό που αναλαμβάνει αλλά καλώς ή κακώς δεν είναι υποχρεωμένος να το κάνει. Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί υπάλληλος μίας ομάδας και να γίνεται αποδέκτης αψυχολόγητων αντιδράσεων. Γι’αυτό μείνετε μακρυά από οτιδήποτε σας κάνει να νιώθετε άβολα, όμως και εσείς να είστε έτοιμοι από την πλευρά σας όταν αποφασίσετε να βοηθήσετε, να λερωθείτε, να κουραστείτε, να ασχοληθείτε.

Αν όλοι έχουμε στο μυαλό μας την εικόνα του ιδανικού φιλοζωικού σωματείου ή κυνοκομείου όπου τα ζώα που αναλαμβάνει δεν ανήκουν σε «κάποιον» αλλά «σε όλους» και ότι όλοι πρέπει να προσπαθούν να βρουν σπίτια σε όλα τα ζωα και όχι μόνο στα «δικά τους», αν έχουμε στο μυαλό μας ότι δεν υπάρχουν «δικά σου» και «δικά μου» αδέσποτα, τότε ίσως μια μέρα καταφέρουμε να λειτουργήσουμε ομαδικά.

Μαρίνα Λυμπεροπούλου
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.