Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2010 02:21

Πάρης: Ένας σκύλος με ιστορία και μέλλον

Το 2006, βρέθηκε στο Περιστέρι ένα υπέροχο πιτ μπουλ. Βρισκόταν έξω από ένα σχολείο και θεωρήθηκε από το Δήμο πως είναι επικίνδυνο να βρίσκεται εκεί ένας σκύλος της φυλής αυτής. Μεταφέρθηκε άμεσα μέσω προγράμματος του Δήμου στην Ελληνική Φιλοζωική Εταιρία όπου έγινε στείρωση και έμεινε εκεί προσωρινά, μέχρι την επανένταξη του.

 

Ο σκύλος χρειάστηκε να επανενταχθεί από το πρόγραμμα και έτσι έγινε. Όμως τα παράπονα των κατοίκων ήταν πολλά και ο Πάρης είχε διαφορετική άποψη για την επανένταξη. Έτσι εμφανίστηκε στο μαγαζί του αγαπημένου του Μιχάλη, ο οποίος προσπάθησε να τον κρατήσει μαζί με τα υπόλοιπα αδέσποτα που φιλοξενεί, μέχρι να βρεθεί άνθρωπος να τον υιοθετήσει. Αυτή ήταν και η στιγμή που το σωματείο Stray.gr θεώρησε πως ο σκύλος αυτός έπρεπε να ενταχθεί στο πρόγραμμα υιοθεσιών του.


Οι μέρες περνούσαν και κανείς δεν ζητούσε το σκύλο. Αγγελία με φωτογραφίες κυκλοφορούσε παντού και ενώ δεχόμασταν κάποια λίγα τηλεφωνήματα, οι ενδιαφερόμενοι δυσανασχετούσαν στην γνωστοποίηση της ηλικίας του. Ήταν περίπου 8 ετών.

Ο Πάρης άλλαξε πολλούς χώρους φιλοξενίας λόγω της ιδιαιτερότητας του χαρακτήρα του και της άρνησης του να μείνει περιορισμένος μακριά από τους ανθρώπους που αγαπούσε. Έτσι η μία πανσιόν μας τον επέστρεψε επειδή δάγκωνε όταν έμπαιναν στην κλούβα του για να του δώσουν το φαγητό του. Μεταφέρθηκε αλλού, όπου για ένα διάστημα έζησε μαζί με μία σκυλίτσα κόκερ και ήταν χαρούμενος, μέχρι που διεκδίκησε την αγάπη της γυναίκας που τον φιλοξενούσε και τραυμάτισε τη σκυλίτσα. Αμέσως μεταφέρθηκε αλλού, για να ζήσει μια καλή ζωή και ενώ για αρκετό χρόνο έβγαινε βόλτες καθημερινά, απολαμβάνοντας το γρασίδι που λατρεύει, η τύχη του άλλαξε, όταν άλλαξαν και οι υπάλληλοι των εγκαταστάσεων της πανσιόν. Η αντίδραση του ήταν η ίδια. Δεν ήθελε με τίποτα να επιστρέφει στην κλούβα του με αποτέλεσμα να δαγκώνει τους ανθρώπους που τον φρόντιζαν.

Σε αυτό το σημείο η ύπαρξη του Πάρη, δημιούργησε ένα ερωτηματικό προς αρκετούς ζωόφιλους που θεώρησαν πως θα έπρεπε να γίνει ευθανασία στο σκύλο. Τον πήγαμε σε κλινική, όπου έγιναν όλες οι πιθανές εξετάσεις για να διαπιστωθεί αν έπασχε από κάποια ασθένεια. Ήταν απολύτως υγιής. Έτσι για μία ακόμη φορά στάθηκε τυχερός και επέστρεψε.


Χρειάστηκε ξανά να μεταφερθεί σε άλλη πανσιόν όπου και φαίνεται ήταν η τυχερή του. Ο Πάρης, ένα χρόνο μετά την τελευταία του «προσωρινή» κατοικία και ενώ η αγγελία του ανανεωνόταν διαρκώς, δεν είχε κανένα ενδιαφέρον για υιοθεσία. Μέχρι που μια μέρα και ενώ είχαμε χάσει κάθε ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον για τον Πάρη, βρέθηκαν οι φύλακες άγγελοι του. Ο Κώστας και η ¶ννα, κοιτούσαν τον σκύλο στις αγγελίες όμως αδυνατούσαν να τον υιοθετήσουν όλα αυτά τα χρόνια, μέχρι που έφτασε η μέρα που μας τον ζήτησαν.

Η χαρά μου όταν διάβασα το e-mail της Μαρίας ότι έχει ενδιαφερόμενο για τον Πάρη, δε μπορεί να περιγραφεί, όμως ταυτόχρονα δεν πίστευα πως όντως είναι τυχερός ο σκύλος αυτός. Λίγες μέρες μετά, κάλεσα στο τηλέφωνο και έκπληκτη διαπίστωσα πως οι άνθρωποι αυτοί πραγματικά ήθελαν να υιοθετήσουν το σκύλο. Το μόνο τους άγχος ήταν αν ο σκύλος θα τους …διάλεγε!

Κανονίσαμε ραντεβού στην πανσιόν όπου διέμενε, για να γίνει η πρώτη γνωριμία. Μέχρι και που έδωσα τον σκύλο στο ζευγάρι, δεν πίστευα πως θα ήταν τόσο τυχερός. Λίγα λεπτά μετά, ο Κώστας με ενημέρωσε πως… «τελείωσε, ο Πάρης φεύγει».


Έτσι και έγινε… Η συγκίνηση μου όταν έβλεπα τον Πάρη να φεύγει με την νέα του οικογένεια από την πανσιόν, δεν νομίζω πως μπορεί να περιγραφεί με λόγια. Τον έβλεπα να φεύγει και ένα μείγμα συναισθημάτων με πλημμύρισε… Ο γεράκος μου έφευγε και επιτέλους θα έβρισκε τη χαρά.

Για τις επόμενες ώρες ο Κώστας και η ¶ννα με ενημέρωναν για κάθε τους κίνηση, φροντίζοντας να με καθησυχάζουν πως «δεν επιστρέφουμε το σκύλο, απλά να σε ρωτήσουμε κάτι θέλουμε».

Ο σκύλος πήγε σε κτηνίατρο, όπου έγινε εξέταση και διαπιστώθηκε πως έχει καταρράκτη. Αυτό σημαίνει ότι πλέον δεν βλέπει καλά, αυτό όμως δεν δίχασε καθόλου τους ανθρώπους του, αφού τον ήθελαν με όλα του τα προβλήματα.

Ο Πάρης είναι πλέον ασφαλής, ευτυχισμένος και ήρεμος. Ηρεμία… πόσο πολύτιμη λέξη είναι γιΆ αυτόν. Τόσα χρόνια άκουγε τα γαβγίσματα καθημερινά μέσα στις κλούβες και γάβγιζε όσο πιο δυνατά μπορούσε, για να τον βγάλω βόλτα όταν τον επισκεπτόμουν. Η έξοδος αυτή όμως, δεν ήταν ποτέ αρκετή.



Πόσο σημαντική ήταν αυτή η υιοθεσία λίγοι θα καταλάβουν. Σίγουρα την καταλάβαμε ο γέρο - Πάρης και εγώ, που ζήσαμε τόσα χρόνια «μαζί» στα καλά και στα άσχημα του.

Το μήνυμα που πήρα από αυτή την κίνηση, ήταν τόσο ελπιδοφόρο και το συναίσθημα που μου άφησε ήταν τόσο γλυκό, που σίγουρα θα μου μείνει αξέχαστο. Το ίδιο και η εικόνα του.

Ελπίζω κάθε αδέσποτος σκύλος, ασχέτως από την ηλικία του, το παρουσιαστικό του, το παρελθόν του, τη φυλή του, να βρει τους ανθρώπους που θα τον κάνουν ευτυχισμένο και τότε είμαι σίγουρη ότι και αυτός θα βάλει τα δυνατά του για να τους κάνει και αυτός ευτυχισμένους.

Σας ευχαριστώ που του δώσατε αυτή την ευκαιρία και πάνω από όλα αυτή τη ζωή…!!
Ευχαριστώ και το Stray.gr που "άντεξε" για μία ακόμη φορά.


Μαρίνα Λυμπεροπούλου